Katalog źródeł

Elżbieta Gordonowa informuje Artura Forbesa o wyznaczeniu na 16 kwietnia 1692 roku terminu spotkania z wierzycielami jej zmarłego męża. Wzywa adresata do osobistego stawiennictwa lub wyznaczenia pełnomocnika w celu urzędowego wydania towarów oraz dokumentacji dłużników zgodnie z dekretem Trybunału.

Elżbieta Gordonowa skarży się na nacisk wierzycieli męża. Twierdzi, że oddała nawet darowane jej kosztowności, i prosi Forbesa o pozostawienie środków na życie z dziećmi.

Gregory prosi o przesłanie własnoręcznego dokumentu Forbesowi w związku z planami wyjazdu do Gdańska i obiecuje zapłatę. Usprawiedliwia opóźnienie nieściągalnymi wierzytelnościami, wskazując Bella i Thomsona jako źródła potwierdzenia.

Aleksander Grodzicki dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za wyświadczone dobrodziejstwa i życzliwe wsparcie okazane jego rodzonemu bratu. Wyraża dozgonną wdzięczność całej rodziny oraz zapewnia o gotowości do dalszych wiernych usług.

Grodzicki dziękuje za życzliwe przyjęcie brata. Pisze o jego starości i własnych trudnościach w czasie bezkrólewia, po czym prosi o dalszą pomoc i protekcję.

Grodzicki odsyła rajców po pokwitowanie pożyczonych 6000 zł do skarbu Rzeczypospolitej. Obiecuje upomnieć podwładnych, na których miasto składa skargi, oraz rozliczyć wzięte żelazo.

Grochowski zaprasza lwowskich rajców na uroczystość biskupią 27 września 1625. Podkreśla przyjaźń, swoje ruskie pochodzenie i znaczenie Lwowa jako stolicy metropolii.

Grochowski rozdziela szkło francuskie i weneckie między pomieszczenia, żąda kończenia pałacu i zmniejszenia płacy murarza do 3 zł tygodniowo. Wspomina podatki na wojnę pruską i napaść na sufragana w Wenecji.

Grochowski określa wystrój pałacu: marmurowe tablice, szkło, malowanie stropu i aksamitne krzesła. Żąda ukończenia prac przed św. Michałem. Komentuje też konflikt władyki z królem oraz sprawę ormiańską.

Arcybiskup Stanisław Grochowski informuje lwowskiego pisarza miejskiego Wojciecha Zimnickiego o nadaniu prebendy księdzu Stamirowskiemu oraz ponagla w sprawie prowadzonych prac budowlanych. Wyraża również oburzenie z powodu nieudolności podwładnych przy spławie szkuty i nakazuje zorganizowanie podwód do przetransportowania ładunku do Lwowa.

Arcybiskup lwowski Stanisław Grochowski informuje Wojciecha Zimnickiego o przesłaniu funduszy na prace budowlane przy kamienicy i nakazuje skupić się na dokończeniu murów oraz wrót. Prosi również o ewentualne tymczasowe wyłożenie brakujących środków oraz o doręczenie listu panu Wojakowskiemu.

Józef Gruszewic prosi Artura Forbusa o wybranie i zakupienie dla niego we Lwowie pięknego sobola, deklarując pokrycie wszelkich kosztów. Nadawca obiecuje rychły zwrot pieniędzy i wdzięczność, zaznaczając, że zależy mu na otrzymaniu futra przed świętami.

Gruszewicz wyjaśnia, że pilna potrzeba zmusiła go do wydania pozostawionych u niego czerwonych złotych. Zapowiada zwrot odpowiednich monet, a w dopisku przypomina o obiecanym psie.

Katarzyna Gruszewiczowa zaprasza Forbesa i jego domowników na ślub córki Katarzyny, wyznaczony na niedzielę 24 lutego 1686. Obiecuje odwzajemnienie ich życzliwości.

Huison przekazuje wiadomości o częściowych spłatach, sporze o ceny pasów i sprzedaży jedwabiu. Donosi też o postępowaniu przeciw podskarbiemu i prostuje pogłoskę o śmierci wojewody pomorskiego.

Huison relacjonuje ustalenia z Saskiewiczem i dalsze obietnice spłat. Wspomina poufny zamiar przejęcia mennicy, związany z propozycją dostarczenia srebra; szczegóły osób i kwot pozostają niepewne.

Józef Woynowski poświadcza odbiór czterdziestu talarów od Aleksandra Huisona, wypłaconych na mocy weksla wystawionego przez Mikołaja Mythałowicza. Wystawca dokumentu zwalnia adresata ze zobowiązania z tego tytułu.

Huison uzgadnia wyjazd z niewymienionym z nazwiska seniorem i Forbesem. Zaprasza Forbesa na 28. dzień miesiąca, zapewniając nocleg oraz miejsce dla koni i pojazdu.

Huison potwierdza wypłatę 5905 i 20 groszy Bm Knabowi. Opisuje opóźnienia rozliczeń, negocjacje cen pasów oraz niedobór monety; dołącza wiadomości sejmowe i dworskie.

Huison relacjonuje trudności odzyskania należności, niską cenę jedwabiu i zastój sejmowy. Przekazuje zaczerpniętą z holenderskich nowin wiadomość o proklamowaniu księcia Yorku królem.

Wysoka woda opóźnia podróż Huisona. Kupiec prosi o sprzedaż towarów nawet taniej, ściga należności od Wolffa Hirschela, Janaśa i Bera Smula oraz rozważa rozliczenia przez Wrocław i jarmark naumburski.

Huison nie odzyskuje należności w terminie i rozważa wyjazd na jarmark do Naumburga. Prosi o sprzedaż pozostałych towarów nawet taniej. Skarży się też na opieszałego sługę George’a Lindsaya.

Huison informuje, że wysłał tafty dla króla na swoim wozie, razem z własnym towarem. Planuje podróż do Tarnowa i opisuje drożyznę pasmanterii oraz brak nowin.

Saskiewicz odmawia zapłaty przed Trybunałem i chce zwrócić pasy. Huison organizuje przekazanie pieniędzy do Gdańska, omawia ceny towarów i starania o odpowiedzi marszałka, podskarbiego oraz kwatermistrza.

Huison negocjuje przyjęcie towarów i spłatę należności przez warszawskich dłużników. Opisuje wadliwe tkaniny, odmowy oraz obietnice zapłaty; pozostaje w mieście, by zebrać pieniądze przed podróżą.

Huison donosi o trudnościach w ściąganiu długów, konkurencji handlarzy jedwabiem i wyborze marszałka. Wspomina też starania o królewski dokument w sprawie Simervalla.

Huison zdaje sprawę z odzyskiwania należności i weksla do Gdańska. Informuje o spłacie jednego dłużnika oraz o przewlekaniu zamknięcia sejmu z powodu sprawy własnego interesu.

Huison potwierdza spłatę Seidella, wypłatę Knabowi oraz należność od starszego Saskiewicza. Młodszy dłużnik odracza płatność do końca sejmu. Autor opisuje ceny pasów i trudności ze sprzedażą jedwabiu.

Huison dziękuje za rekomendację, dzięki której kupił towar na kredyt. Planuje handel na małych jarmarkach, opisuje transport towarów do Krakowa i narzeka na konia, za którego zapłacił 22 [waluta niepewna].

Huison nadal czeka na pieniądze, negocjuje z Saskiewiczem przyjęcie pasów i prosi Forbesa o bezpośredni monit. Omawia płatności Cuminga, przekaz do Gdańska oraz obietnicę zapłaty od kwatermistrza.

Huison odmawia sprzedaży na kredyt klientce o złej opinii płatniczej. Przypomina Berowi Smulowi obietnicę zapłaty 400 [waluta niewskazana] i prosi o towary na jarmark w Krośnie.

Kupiec prosi Forbesa o przesłanie sztuki tkaniny i szerokiej srebrnej pasmanterii dla zainteresowanej szlachcianki. Dopuszcza sprzedaż własnych towarów poniżej podanej ceny, aby uzyskać gotówkę.

Huison opisuje odmowę zapłaty Saskiewicza, pieniądze kierowane do Gdańska i starania o należność od regimentu. Przekazuje też wiadomość z Torunia o zatonięciu pod mostem barki z ołowiem.

A. L. Hulewska pisze do Głogowskiego, przekazując podziękowania w imieniu męża za wyświadczone przysługi. Wspomina o niejasnych okolicznościach odprawienia kogoś do Lublina oraz poleca się dalszej życzliwości adresata.

Górkowie wysyłają dwóch pełnomocników po pieniądze zdeponowane u władz Lwowa przez zmarłego Andrzeja Nakuskiego [?]. Mają oni odebrać sumę i w razie potrzeby wystawić pokwitowanie w imieniu nadawców.

Kasztelan poznański Melchior Gurowski prosi wojewodę ruskiego o opiekę nad swoimi dobrami i wyłączenie ich z leż zimowych wojska. Donosi również o zabiegach stronników księcia Contiego w Wielkopolsce w oczekiwaniu na zbliżający się sejmik.

Melchior Gurowski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za wstawiennictwo i uwolnienie swoich dzierżaw od ciężaru wojskowych konsystencji, obiecując wzajemną pomoc przy realizacji asygnat. Jednocześnie poleca opiece wojewody ruskiego sprawę klienta domagającego się sprawiedliwości.

Gurowski skarży się na ponowną asygnatę hibernową mimo kwitów komisji lwowskiej. Podaje dzienny koszt szesnastu złotych i utrzymania deputatów, prosi o ich wycofanie, wspomina paraliż i niedostarczenie kwitów.

Aleksander Gurowski zapewnia wojewodę Jana Jabłonowskiego o staraniach zmierzających do jak najszybszego wyegzekwowania należnych sum po nadchodzącym sejmiku. Zapowiada także swoje wystąpienie przed komisją wojskową w celu oczyszczenia się z fałszywych zarzutów i prosi o dalszą protekcję.

Aleksander Gurowski informuje Jana Jabłonowskiego o swoich pracach gospodarczych w Olkuszu oraz planowanym ożenku za radą wojewody poznańskiego. Prosi adresata o listy polecające i protekcję w sprawach konfederackich, deklarując pełną gotowość do usług na nadchodzących sejmikach.

Guttinius dziękuje za doprowadzenie jego sprawy do skutku. Obiecuje omówić sprawę Haydera z sędzią i odwzajemnić pomoc. Adres zawiera notę otrzymania listu 14 marca.

Tullius Guttinius prosi lwowskiego rajcę Matthiasa Haydera o obejrzenie i wykupienie z rąk pana Bronisia zastawionych towarów, aby uniknąć narastania odsetek, oferując natychmiastowy zwrot wyłożonych sum w Warszawie lub Gdańsku. Zezwala również adresatowi na zatrzymanie dóbr jako zabezpieczenia lub na ich sprzedaż podczas najbliższego jarmarku na św. Agnieszkę.

Tullius Guttinius prosi lwowskiego rajcę Macieja Haydera o dopilnowanie zakupu towarów i wskazanie odbiorcy przygotowanych na ten cel pieniędzy. Informuje również o odłożeniu rozstrzygnięcia sądowego na Nowy Rok z prośbą o powiadomienie sędziego.

Tullius Guttinius informuje Macieja Haydera o wyznaczeniu Claudiusa Henniera do wykupienia towarów zastawionych u żydowskiego wierzyciela oraz o przekazaniu mu funduszy na ten cel. Stanowczo odrzuca jakiekolwiek ustępstwa wobec pana Grossa, obciążając go odpowiedzialnością za straty finansowe i koszty procesu.

Guttinius dziękuje rajcom za gratulacje związane z urzędem sekretarza i obiecuje pomoc miastu. Dopisek zawiera podziękowanie za dar piętnastu talarów.

Arcybiskup Rimini Jan Davia dziękuje hetmanowi i wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu za pamięć oraz dzieli się pesymistycznymi refleksjami nad sprawami Rzeczypospolitej i skutkami pokoju z Turcją. Zauważa również, że w obecnej sytuacji jedyne obawy mogą płynąć ze strony Prus.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Dalton donosi o zawieszeniu procesu starosty krasnostawskiego oraz o wojskowych staraniach u Jego Mości o komput i regimentarstwo. Przekazuje również wieści o przechwyceniu instrukcji królewskiej przez Sapiehów, bezwzględnym stanowisku króla wobec starosty oraz pogłoskach o buncie w Moskwie i śmierci cara.

Arcybiskup damietański Angelo Maria Ranuzzi odpowiada na pismo burmistrza i rajców lwowskich, obiecując sprawiedliwe i przychylne potraktowanie sprawy tamtejszego cechu kuśnierzy. Zapewnia także o swojej gotowości do pomocy władzom miasta w innych kwestiach i życzy im pomyślności.

Podskarbi koronny Jan Mikołaj Daniłowicz wzywa burmistrza i rajców lwowskich do natychmiastowego zwolnienia z aresztu kupców cudzoziemskich wraz z ich towarami, by mogli udać się na jarmark do Lublina. Podkreśla, że bezprawne zatrzymanie kupców przynosi straty skarbowi państwa i narusza wyłączne kompetencje podskarbiego w sprawach celno-skarbowych.